Via de tam-tam had één van de woonbegeleiders van woonzorglocatie Het Houten Erf gehoord dat ik af en toe nog workshops percussies geef aan mensen met dementie. Na uitleg te hebben gegeven over mijn workshop, die tevens een reisverslag is (met de auto van Linschoten naar Banjul), wat zij enthousiast en vroeg of ik een sessie wilde geven aan een groep bewoners met dementie.
Doordat ik mijn google navigatie niet vertrouwde en 2 wegafsluitingen daardoor mistte, kwam ik een kwartier later aan. Doordat er 3 enthousiaste vrijwilligers mij hielpen met uitladen en opstellen van de trommels, kon ik beginnen. Eén van de bewoners hoorde ik al spelen op één van de djembé’s. Heel beheerst en breed lachend speelde hij met zijn vingertoppen plezierige ritmes. De andere deelnemers hielden zich rustig. Een man die als laatste aan kwam lopen en mijn vastpakte vroeg me : ” toch niet weer het café aan de haven”. Ik beloofde hem dat niet te zullen doen en hij nam plaats.
Vanaf de zesde foto van mijn presentatie : een Hollandse drumband kwam er beweging in de groep. Ik legde uit dat een marsritme bepaalt wordt door elke slag op de grote trom. Eén van de vrijwilligers was vroeger lid van een drumband geweest en sloeg vol vertrouwen mee, terwijl ik de debutantenmars sloeg. Vanaf dat moment werd er actief gereageerd door de groep. Eén vrouw voor wie het volume van de trommels teveel prikkels gaf, liep met haar rollator terug naar haar kamer. Vanaf dat moment had ik de aandacht van de groep. Toen we met de Marokkaanse aan de slag gingen, wenkte een vrouw naar mij en zei dat ze ooit in haar leven naar Marrakesh en Fez was geweest. 3 Stoelen verder was er nog een vrouw die op jonge leeftijd naar Marokko was geweest. Het Maksuum ritme deed hun denken aan die leuke tijd, zag ik aan hun mimiek. We eindigden met de djembé’s. Eén van de deelnemers vroeg na afloop of hij met mij mee kon.