Tijdens de Cultuurdag op vrijdag 5 juni maken de leerlingen in leerjaar 2 havo & vwo op een actieve en inspirerende manier kennis met verschillende culturen, religies en tradities. Door middel van workshops ontdekken zij hoe divers de wereld is en wat mensen met elkaar verbindt. De dag staat in het teken van ontmoeting, nieuwsgierigheid en respect. Leerlingen worden gestimuleerd om open te staan voor elkaars achtergrond en om samen te ervaren hoe waardevol culturele diversiteit is binnen onze school en de samenleving. De Cultuurdag draagt bij aan burgerschap door leerlingen te laten oefenen met samenleven in een diverse wereld.
Op deze mooie dag mag ik 2 percussie workshops “Van Linschoten naar Banjul” geven aan leerlingen en gasten met diverse culturele achtergronden. Heel erg veel zin in. 🙂
In 2009 begon ik met het uitdelen van spekkoek tijdens de avondvierdaagse van Linschoten. Samen met Fred de Bruin stonden we langs de route. Voor velen van de jonge lopers was dit een onbekende traktatie. Opmerkingen als ‘zit daar spek in’ , ‘ wat een kleine stukjes’ en ‘ lust ik niet’ kregen we toen regelmatig te horen. Maar nu na 17 jaren komen de deelnemers rennend en roepend spekoooooek naar de tafel van Piet en Linda Elberse. Samen met hen verzorgen wij op de laatste dag een ieder van een lekker stukje spekkoek.
Om 16.30 zal ik een impressie van de voorstelling Padre e Figlio verzorgen tijdens De RelaxMag dag in Montfoort. Zie voor meer informatie op deze website.
Na 3 oefensessies met ervaren en onervaren zangers/zangeressen een mooi optreden gegeven op het bevrijdingsfestival in Woerden. Mariëtte van Slagmaat (organisatie) en Mariecke Lepeltak (dirigente) hadden alles fijntjes georganiseerd. Samen met pianist Simas hebben we samen met het koor en publiek Imagine en What the world needs now gezongen op het Kerkplein in Woerden.
Via de tam-tam had één van de woonbegeleiders van woonzorglocatie Het Houten Erf gehoord dat ik af en toe nog workshops percussies geef aan mensen met dementie. Na uitleg te hebben gegeven over mijn workshop, dat tevens een reisverslag is (met de auto van Linschoten naar Banjul), was ze enthousiast en vroeg of ik een sessie wilde geven aan een groep bewoners met dementie.
Doordat ik mijn google navigatie niet vertrouwde en 2 wegafsluitingen daardoor mistte, kwam ik een kwartier later aan. 3 Enthousiaste vrijwilligers hielpen mij met uitladen en opstellen van de trommels en sloten mijn laptop aan op een beamer. Hierdoor hoefden de wachtende gasten niet lang te wachten. Eén van de bewoners hoorde ik al spelen op één van de djembé’s. Heel beheerst en breed lachend speelde hij met zijn vingertoppen plezierige ritmes. De andere deelnemers hielden zich rustig. Een man die als laatste aan kwam lopen en mijn arm vastpakte vroeg me : ” toch niet weer het café aan de haven”. Ik beloofde hem dat niet te zullen doen en hij nam plaats.
Vanaf de zesde foto van mijn presentatie : een Hollandse drumband kwam er beweging in de groep. Ik legde uit dat een marsritme bepaalt wordt door elke slag op de grote trom. Eén van de vrijwilligers was vroeger lid van een drumband geweest en sloeg vol vertrouwen mee, terwijl ik de debutantenmars sloeg. Vanaf dat moment werd er actief gereageerd door de groep. Eén vrouw voor wie het volume van de trommels teveel prikkels gaf, liep met haar rollator terug naar haar kamer. Vanaf dat moment had ik de aandacht van de groep en klonk de eerste partij van de debutantenmars. Toen we met de Marokkaanse aan de slag gingen, wenkte een vrouw naar mij en zei dat ze vroeger naar Marrakesh en Fez was geweest. 3 Stoelen verder was er nog een vrouw die op jonge leeftijd met een rugzak naar Marokko was afgereisd. Het Maksuum ritme deed hun terugdenken aan die leuke tijd. We eindigden met polyritmisch getrommel op de djembé’s. Eén van de deelnemers vroeg na afloop of hij met mij mee kon.
